Een vrijgezelle man woont achteraf in een klein, oud huis met een poort die toegang geeft tot een afgesloten plaatsje.
De deur naar de bijkeuken is open, niemand die me opvangt. Deze buitendeur blijft op een kier voor de twee poezen, ook nu het vriest. In de sober ingerichte, wat snoezelige woonkamer ligt de man in een hoek in bed.
Ik kom voor de tweede keer en de man is er duidelijk slechter aan toe dan voorheen. Hij herkent me en groet door zijn hand op te steken. Ik vraag hoe het gaat en hij schudt zijn hoofd. Wanneer ik niet ver van het bed op een oude leunstoel zit komt een van de poezen aan mijn voeten liggen. Even later springt deze op bed via een door mij weggezet kratje en kruipt in de arm van haar baasje. De man aait de poes en deze begint te spinnen, een hecht stel zo te zien. In de nacht wordt de man onrustig. Ik zie dat zijn hand het poesje van zich weg probeert te duwen, wat niet lukt. De man is stervende en kan zijn geliefde poes niet meer verdragen. Ik pak het beestje voorzichtig op, zet haar op de grond en haal het kratje weg. De rest van de nacht probeert de poes, tevergeefs, steeds opnieuw op bed te springen; als dat geen liefde is!
Madeleine
Vrijwilligster van Domice VPTZ Noord-Limburg
2026